Knetterende kromsnavels

Mijn parkiet Joep was kortgeleden bij de dierenarts. Daar gebeurde iets dat mij in het dagelijks leven ook heel vaak overkomt: er werd geopperd dat hij psychische problemen had in plaats van fysieke. Het verschil tussen Joep en mij is dat Joep inderdaad knettergek is. Ja, je leest het goed, ik heb een parkiet met een echte officiële psychiatrische stoornis. 

Persoonlijk dacht ik het hoogtepunal te hebben bereikt met parkiet Muts, die een hormonale afwijking had en als gevolg daarvan het aantal van, jawel, 21 eieren had gelegd. En die eieren probeerde ze uit te broeden waardoor ze wekenlang zorgvuldig bezig was om elk eitje onder haar buik te krijgen, terwijl aan de andere kant er weer een ander ei tussenuit floepte. Natuurkunde en wiskunde garanderen namelijk dat 21 eieren niet onder het lichaamsoppervlak van een gemiddelde parkiet passen. 

Hoe indrukwekkend dat ook was, het valt in het niet bij Joep. Joep heeft boulimia. Nog nooit eerder vertoond bij parkieten. Het is ontstaan toen we, in voorbereiding op een nieuwe parkiet, alle spiegels uit zijn kooi hadden gehaald omdat dat moest volgens het parkietenforum. Hoe goed al die wijsheid van parkietenamateurs ook is, in dit geval was het gevolg dat die arme Joep een megagroot trauma opliep. En dat trauma kan in die minihersentjes maar op één manier opgelost worden: door zijn poot in zijn bek te steken en voer op te geven. Dan zeg ik het netjes, want geloof me, het is misselijkmakend. Ik zal jullie de details besparen. Al moet ik toch even vermelden dat de piramide van halfverteerde zaadjes nu toch een indrukwekkende hoogte van 20 centimeter heeft bereikt. Dat is hoger dan Joep zelf. De nieuwe parkiet ziet er overigens wel voordelen van in. Die denkt: gratis voorgekauwd voer. Inmiddels heeft hij dan ook lichte obesitas. Oké, alle netheid op een stokje. Ik ben nu toch echt heel erg misselijk. Excuses voor deze ongemakkelijkheid. 

Eigenlijk was de titel: Mijn parkiet is knettergekmaar nog steeds verstandiger dan de meeste artsen. Het is tenslotte de zorgspecial en ik ben volledig overtuigd van de waarheid van bovenstaand statement. Maar ik raakte onderweg de draad een beetje kwijt. Ondertussen vermijd ik ook om de naam van de nieuwe parkiet te noemen. Op zich is er niets mis met zijn naam, want hij is vernoemd naar de grote schrijver Kipling. Desalniettemin schaam ik me ervoor, maar in het belang van deze praatgroep over traumatische parkieten kom ik er toch voor uit: Mijn nieuwe parkiet heet Kip.” Mijn oom heeft bedacht dat we Joep moeten veranderen in Soep voor de prachtige combinaties van Kip-en-Soep en SoepKip. We zijn bijna overstag gegaan, ware het niet dat we best bang zijn voor nog meer getraumatiseerde boulimiaparkieten. Eén piramide van misselijkheid is genoeg. 

Column voor de Lees ME Special ME&Zorg

Hooikoortsige halmen

Als ik deze column schrijf begint de tuin weer een beetje kleur te krijgen, zo in het begin van de lente. Prachtige paarse krokusjes, die een geweldig palet vormen met de narcissen, schieten aan alle kanten omhoog. In de hoek staat nog wat gras van vorig jaar, wat nu stro is geworden. Van het soort waar de vogeltjes graag nesten van maken.

Ik hou van strohalmen. Het pakt zo lekker vast. Ik heb er heel wat beet gehad in mijn leven. Elk jaar komt er weer een nieuwe op in ME-land. Helaas ontwortelen de meesten weer net zo snel als dat ze opkwamen, zoals XMRV dat grondig deed. De eerste positieve bloedtest in mijn leven en dan blijkt het een valse uitslag te zijn. Dat was echt volledig geknakt riet. Maar je bent snel weer bij elkaar geraapt dus een paar maanden later zat ik bij een acupuncturist-voedingsspecialist-kraker die dit keer uitkomst moest bieden.

Zo ga je van halm tot halm als een soort slingerende aap. Telkens als je denkt dat er nu toch echt geen stro meer te bekennen is en dat je ter aarde moet storten doemt er ineens een nieuwe op waar je je vol overtuiging aan vastklampt. Maar dan komt het volgende dilemma. Zie het kaf maar eens van het koren te scheiden als je zo moe bent dat het al snel als kof en karen klinkt. Wat is waarheid en wat is onzin? Wat voor de oudtante van de krantenjongen van de overbuurvrouw werkt, werkt nooit voor jou. Zeker niet wanneer een vijfstappenplan en assertief spiegelkijken bij komen kijken. Dat laatste is overigens zeker een poging waard als je je lachspieren wilt oefenen.

Dus ja, zie maar eens de juiste naald in die stro...hooiberg te vinden. Als quilter met permanent laaghangende hersenmist weet ik alles van verloren naalden. Geloof me, die zijn echt onmogelijk te vinden. In mijn zoektocht loop ik even terug naar het pad waar de grasjes groeien. Ook zij beginnen nu uit te lopen na een lange, dorre winter. Op zoek naar een nieuwe graspluim buig ik me voorover.


Hatsjie! Ik was even vergeten dat ik allergisch ben voor stro.


Column voor de Lees ME 28