Belabberde vragen

Eén van de lastigste vragen die je als chronisch zieke kunt krijgen is de vraag "hoe voel je je?" gevolgd door "wat doe je nu eigenlijk op een dag?" en "kunnen de dokters er dan niks aan doen, ze zijn tenslotte zo knap tegenwoordig?". O, de verschrikkingen van verjaardagen waar niemand zit te wachten op je meelijwekkende verhaal, maar iedereen toch wil weten wat voor werk je nu eigenlijk doet. Een vraag, waar je dan maar even omheen danst.

Op verjaardagen van opa en oma heb je natuurlijk ook weer het probleem dat je voor de honderdste keer moet uitleggen dat je nog steeds single bent, dat daar niets mis mee is en dat je echt niet op zoek bent naar een uitputtende relatie met veel gedoe. Pas hoorde ik zelfs "internetdating" uit de mond van mijn oma komen. Ik vertelde maar niet dat het vooral een soort vleeskeuring is, waarbij elke hint naar "chronisch ziek" eindigt in onbeantwoorde e-mails.

Dus, hoe voel ik me nu eigenlijk? Het sociaal geaccepteerde antwoord is natuurlijk "goed". Een antwoord wat voor mij niet helemaal eerlijk aanvoelt, maar je wilt ook niet met elke belangstellende vreemde je hele ziektegeschiedenis doorlopen. Daarom ben ik heel erg voor categorieën. Voor vreemden en grootouders gaat het altijd goed. Voor kennissen en familieleden is het "oké", of "naar omstandigheden prima", en alleen voor degenen die echt tot mijn vriendenkring behoren is het antwoord meestal "grrr". Die vierletters zeggen genoeg.

Maar soms... soms zijn er vreemden die dwars door je heen kijken. Mijn nieuwe kapster bijvoorbeeld kreeg met één enkele vraag mijn hele verhaal los, dat is best knap. En als ik weer eens naar de dierenarts moet kijkt hij niet meewarig naar het zielige parkietje in het kooitje, maar vraagt hij aan mij of ik me wel goed voel en of ik beter niet even kan gaan zitten. Net als die aardige meneer die me uit de bus zag stappen en zich afvroeg of ik het wel ging redden om thuis te komen en spontaan aanbood om een taxirit te betalen.

Zo herstelt je geloof in de mensheid weer stapje voor stapje. Stapje vooruit, stapje achteruit, stapje zijwaarts. Zo dans je jezelf door alle gênante situaties heen.

Column voor de Lees ME 27


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen