Doordraaiende spinsels

"Wij denken teveel", zeg ik tegen mams. "Ja, dat denk ik wel", antwoord ze bedachtzaam.

We zitten op de grond, die je nauwelijks meer kunt zien doordat hij bezaaid ligt met lapjes. Geduldig zoeken we naar die ene perfecte stof die precies in het midden van de ster moet passen. Mams kan nog net een afdankertje uit mijn handen grissen voor ik het per ongeluk in de openhaard gooi. Het regent dat het giet, dus ze staat op bijpassende winterige ambiance, en ik sta op bijpassende warme chocolademelk - die ik eigenlijk niet mag – en op omslagdoeken. We weten allebei dat we het licht overdrijven met de nieuwe lapjesvloerbedekking, maar onze zoektocht gaat gestaag door. Uiteraard komen we weer uit bij lap nummer één, na alle opties uitermate zorgvuldig overwogen te hebben.

Zo loop ik me ook al dagen te bedenken of die irritante duizeligheid nu door de hartmedicatie komt, of misschien wel door de verminderde voedselopname. En ik heb een hele top-5 aan mogelijke oorzaken voor de aanhoudende benauwdheid, op volgorde van waarschijnlijkheid. Kom ik er ooit achter wat het nu eigenlijk is? Nou ja, die knallende rugpijn aan het einde van de lapjesparade is nog wel te verklaren, maar verder dan dat: nee.

Ik gebruik de lapjes als zacht matras en zak neer voor de behaaglijke haard, met omslagdoek en al. Ik zat al maanden te dimdammen over een nieuwe omslagdoek.Welk patroon ik za lgebruiken is al een hele bedenk-klus op zich, en dan hebben we het nog niet eens over het garen en de kleur. Die knopen moeten echt worden omgehakt.... doorgehakt... omgehakt. Eén van die twee. Maar op dit moment zie ik ook wel ruimte voor een nieuw paar sokken.Mijn voeten zijn ondanks de warme haard en omslagdoek namelijk nog steeds koud. Dikke roze sokken, die heb ik nodig!
Binnen een paar tellen ligt mijn doos sokkenwol ondersteboven op de lapjes en vis ik de knalroze eruit. Terwijl mams haar sterren in elkaar pruts, zet ik wat steken op. Maar dan, zoveel keuze: Maak ik ribbels? Gaatjes? Streepjes? Gaatjes zijn te koud, die vallen vast af. Ik pak mijn stapel met patronen er wel even bij.

Het leven lijkt gemaakt te zijn van keuzes. Alleen al de keuze of ik thee wil is er soms één waar ik een paar minuten over doe, terwijl mams ongeduldig met een pen op de tafel tikt. Laat staan de grote keuzes des levens! Wat is wijsheid, wat is goed en wat is slecht en wat zit ertussenin? Waar komt die duizeligheid vandaan en hoe kom ik ervan af?

Ja, ik denk teveel. Eerst maar eens een grote kop warme chocolademelk met oreo's, mijn omslagdoek en halve roze sokken op de lapjes voor de openhaard.

Column voor de Lees ME 26


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen