Vaste grond

"Kijk, dit is de slaapzaal, hier slapen jullie met z'n vieren, gezellig hè?" Ik kijk eens rond en zie chaos en grijzigheid. Ik knik "ja" met al het valse enthousiasme dat ik kan verzamelen, en denk stiekem aan de veilige quilt van mijn moeder die me erdoor heen zal slepen.

De psycholoog zegt dat ik een onverwerkt trauma uit mijn jeugd moet hebben. Ze gaat het proberen omhoog te halen, ondanks het feit dat ik een fantastische kindertijd heb gehad. Maar ze heeft natuurlijk gelijk. Er moet iets zijn.

Ik mag de schoonmaker niet meer zien. Tijdens de rustmomenten kwam hij soms langs en beurde me op met verhalen uit verre landen. Maar nee, zo rust ik niet uit, dat snap ik ook wel.

Sporten is goed voor me. De pijn beeld ik me tenslotte maar in, en zal geen weken duren. Des te meer ik me erover heen zet, des te beter het zal zijn. Er is absoluut geen mogelijkheid dat het slechter zal gaan!

Het is weer tijd voor de wekelijkse wandeling. Ik verbijt de kou, en probeer rillend een diepgaande analyse te doen met mijn begeleider. De begeleider zeg dat ik veel te gevoelig ben en dat ik eens van me af moet bijten en flink ruzie moet maken.

Ze willen het bezoek per avond beperken tot een halfuur. Ik ben boos geworden, wat me niet zo heel goed afging. Nu vinden ze me tegendraads en opstandig en zal ik op deze manier echt niet beter worden. Ik heb meteen sorry gezegd.

Het vriest inmiddels. Esther zegt dat ik niet genoeg mijn best doe en stiekem niet beter wil worden. Ik vraag hoe ik nog meer mijn best kan doen, want ik weet niet hoe ik dat nog meer zou kunnen doen. Ze wordt boos en begint tegen me te schreeuwen. Ja, ik moet niet zo zeuren en het gewoon gaan doen!

Vandaag gaan we aan onze teamspirit bouwen. Ik verstijf als ik de gymzaal binnenloop en de stellage zie. We moeten aan een dun bungelend touw 12 meter omhoog klimmen, en dan aan een ander even inadequaat uitziend touw naar beneden roetsjen. Ik moet het doen, want dan overwin ik mijn angsten.

Bovenin het klimrek wil ik niet meer verder, omdat het inhoudt dat het touw even losgemaakt moet worden en ik niet graag in het luchtledige zweef. Mijn protesterende spieren willen echter niet terug, dus ik besluit maar even te blijven zitten. Beneden zijn ze het er niet mee eens, maar ze wagen het niet om me te redden. Kondrat, een jongen die half verlamd is, klimt met uiterste krachtsinspanning naar me toe en gaat naast me zitten. "Zie je wel," lacht hij, "ze doen het zelf ook niet."

Ik verzamel al mijn moed en roetsj naar beneden. Daar staat Esther met haar apathische blik. "Nou, zo eng was het dus niet. Wat heb je hier nu van geleerd?"

Ik plak mijn beste acteergezicht op en bereid me voor om het sociaal wenselijke antwoord te geven. Er komt echter iets anders uit mijn mond.

"Ik heb geleerd dat ik me geen idiote ideeën moet laten aanpraten".


Vanaf nu sta ik met beide benen op de grond. 

De problematiek van slablaadjes

Het zal wat vreemd zijn om in deze Lees ME vol gezonde voeding en uitgebreide diëten de volgende zin te zien staan:

Ik hou van junkfood.

Het is echt waar, ik kan het niet helpen. Alles waar mijn lichaam om schreeuwt zijn frietjes, chips, chocola en alle andere vette producten die er maar te vinden zijn. Mij maak je blij met een lunch bij de McDonalds waarbij de E-nummers je om de oren vliegen.

Het is niet omdat ik het niet heb geprobeerd. Mijn eerste dieet was melkvrij. Het was goed te doen, hoewel ik over mijn nek ging van de door mams vol liefde gemaakte geitenkaasssouflés en melkvrij brood. Na een jaar merkte ik geen verschil, dus dat dieet sneuvelde. Toen kwam het suikervrije regime, waar ik wat meer energie van kreeg. Dat heb ik over de jaren redelijk volgehouden - op een aantal momenten na waarop je gewoon chocola móét hebben. Vrouwen weten wel waarom. Daartussen zaten nog wat schimmige diëten, ik heb ze allemaal keurig gedaan met als gevolg dat ik miserabel was en mijn darmklachten heftig toenamen.

Maar nog nooit zo heftig als bij het glutenvrije dieet. Dat was er één met rampzalige gevolgen. Na drie weken heftige darmproblematiek was ik half uitgedroogd, terwijl ik het voor elkaar kreeg om ondertussen wel 8 kilo aan te komen.

Dat was voor mij de druppel. Ik smeerde een lekkere witte boterham met een dikke laag boter en een plakje e-nummer-ham. Een halfuur later werkten mijn darmen weer als vanouds: licht problematisch.

Sindsdien probeer ik gezond te eten, zonder regels. Maar zelfs dat geeft problemen... Zo kan ik alleen groenten eten die bijna kapot gekookt zijn. Zodra ze nog iets hard zijn kan ik meteen naar de wc rennen - uiteraard op z'n elfendertigst in ME-stijl. Ook vezels zorgen voor een soort massale darmverplaatsing en van fruit gaat mijn keel dicht zitten.

Maar junkfood... Junkfood is mijn redding. Geen genante wc-perikelen, geen kronkelende darmen! Het liefst zou ik het elke dag eten. Helaas ben ik niet zo'n magere lat als veel ME-ers zijn. Ik ben zo iemand wat de oudere generatie subtiel "Hollands Welvaren" noemt. Daarom is zelfs dit 'dieet' verre van ideaal, iets wat me verdacht bekend voorkomt van al die jaren met ME; er is simpelweg geen perfecte oplossing.

Oh, en erwten! Erwten zijn ook mijn redding. Heerlijke, groene welgevormde erwten. Ik hou van erwten...!



Column voor de Lees ME special Voeding
Cartoon van Alies Meerman!