Achter het scherm

De meeste columns ontstaan om 3 uur 's nachts. Dat blijkt toch het tijdstip van genialiteit te zijn. Helaas ook van ontzettende slaperigheid, die twee gaan blijkbaar hand in hand. Over het algemeen gaat het op deze manier: ik schiet wakker van een zin die ik helemaal fantastisch vind. Vervolgens gaat de lamp aan, na veel mopperen en overwegen of het echt wel een leuke zin is.Want sommige zinnen lijken geweldig maar als je er even goed over nadenkt was je toch aan het dromen en is ’ik zet het theewater op en wil absoluut geen gebakken piepers’ toch niet zo'n voltreffer. Na deze selectie volgt een zoektocht naar het notitieboekje. Daar schrijf ik in grote hanenpoten mijn zin op, gepropt tussen het troosteloze lijstje van ‘wat zal ik meenemen als ik op vakantie ga’ en de laatste bloeduitslagen. Lamp uit.

3 minuten later gaat de lamp weer aan, want dan heb ik ineens de slotzin te pakken en die moet ik wel opschrijven, want die zijn altijd lastig. Het moet eigenlijk een draai aan het concept geven en liefst ook nog eens met een knipoog naar het begin. Lamp uit.

Dan bedenk ik me ineens een voorval dat echt perfect bij het zojuist bedachte concept past. In een zee van kunstmatig licht pen ik een bladzijde vol. Nu moet ik echt gaan slapen. Echt waar. Lamp uit.

Maar mijn hoofd houdt niet meer op met denken. Na al deze knipperlichten vraag ik me nu namelijk af of mijn overburen deze morsecode weleens proberen te ontcijferen. Zeg, dat is een leuk idee voor een andere column! Lamp aan.

Er is geen houden meer aan, nu wordt zelfs de laptop opgestart. Met toegeknepen ogen door het felle blauwe licht probeer ik te typen in Verdana nummer 12 en komt er zowaar ineens een hele column uitrollen. Die toch minstens 200 woorden te lang is. Een nachtelijk crackertjesfestijn met een glaasje water plus twee toiletbezoeken later is het me eindelijk gelukt er een passend geheel van te maken. Ik zet meteen een mailtje klaar voor de redactie, zodat zij mijn column met heel veel rode strepen kunnen vullen. En omdat ik de deadline weer ruimschoots heb gemist.

Met een opgelucht gevoel doe ik de lamp uit. De stekker voor de zekerheid ook.


Column voor Lees ME 25
Cartoon van Alies Meerman (geweldig hè? Die moet ik echt straks even aan de overburen laten zien :D)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen