De frauduleuze freule

Vol overgave lig ik op de sofa. Mijn weelderige zwarte lokken zijn ingenieus opgestoken - precies volgens de laatste mode. De prachtige jurk volgt ook de huidige trends
en valt gracieus langs mijn lichaam, zoals alleen kostbare zijde dat kan. Smachtend wapper ik met mijn wimpers, als oefening voor het mannelijk bezoek dat zo ongetwijfeld de salon zal betreden. De butler komt met energieke tred binnengewandeld en trekt een borstelige wenkbrauw op als hij mijn oefenkunsten ziet. Daar moet misschien nog wat aan gewerkt worden, besef ik. "Wilt u thee, freule?". Minzaam knik ik hem toe. "Jasmijnthee graag, Carson."

Een jongedame mag niet ijdel wachten op haar aanbidders, dus ik pak mijn borduurwerkje. Een vrolijk landschap met roze vogeltjes in een perenboom. Met opgeheven pink zet ik wat minuscule steekjes. Na elk steekje bewonder ik mijn handwerk opnieuw. 




De thee staat klaar en daar heb je de o, zo knappe mijnheer Darcy al. Hij is misschien een beetje afstandelijk, maar ik ben ervan overtuigd dat onder die koelheid een warm hart verborgen zit. Ook mijnheer Crawley is gearriveerd, met zijn blonde lokken en doordringende diepblauwe ogen. En daar heb je mijnheer Tietjens die, ondanks zijn onfortuinlijke naam en aparte uiterlijk, toch een galantheid bezit waar de andere heren niet aan kunnen tippen.

Och, hoe kan ik ooit kiezen tussen deze heren? Mijn waaier wappert overuren terwijl ik een flauwte voel opkomen. Drie mannen spoeden zich naar me toe om me heel charmant weer op de sofa te zetelen. Ze buitelen om elkaar heen om maar een glimp van mijn aandacht te krijgen, want niemand heeft zo'n perkamentblanke huid als ik, of kan zo mooi stilliggen op een chaise longue, wat toch echt niet makkelijk is voor de gemiddelde jonge, energieke freule.

De deurbel gaat. "Carson, de deur!", roep ik verstoord. Verdorie, waar is hij toch? Van boven hoor ik gesmoord: "Ik heb geen flauw idee wie Carson is, maar je zult toch echt zelf die deur open moeten doen!" Ik slaak een diepe zucht; freules horen de deur niet te bedienen.

Er zit weinig anders op. Ik sta op van de bank en sjok in mijn katoenen pyjama naar de deur. De uitgedijde postbode begroet me met een "Zo, moppie, wild nachie achter de rug?". Ik werp hem een hele on-damesachtige blik toe terwijl ik het zware pakket zelf naar binnen probeer te sjouwen.

Ik ben echt in het verkeerde tijdperk geboren...



Column voor Lees ME 22, met weer een leuke cartoon van Alies Meerman! 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen