Chronische geheimen

Er zijn altijd van die verplichte dingen waar je niet onderuit kunt komen, terwijl je weet dat ze verschrikkelijk energieslopend zijn. Ditmaal was het een bruiloft. Gelukkig niet zo'n bruiloft waar de muziek boem-boemend uit de stereo komt, en je heel eenzaam op de barkruk balanceert die zich het verst van de speakers bevindt, terwijl verre kennissen proberen je de Macarena te laten dansen. Die ene keer dat dat ze lukte, was een ramp die alle aanwezigen maar proberen te vergeten - inclusief de ober die dankzij mij daarna een drie keer zo grote neus had.

Nee, deze bruiloft was beter. Een keurige receptie, met grappige anekdotes en foute familieleden. Echt wat voor bejaarde 26-jarigen als ik. Ik voelde me zelfs ietwat overmoedig in mijn rode jurkje en waagde het de best wel knappe fotograaf aan te spreken. Na de eerste uitwisselingen over lenzen en camera's, gevolgd door het beleefd afslaan van een alcoholische versnapering - zogenaamd omdat ik naar huis moest rijden -, kwam dan die ene vraag. Die vraag die zo heel erg normaal is, maar die bij een eerlijk antwoord tot medelijden zou leiden. Dit zou gevolgd worden door een ongemakkelijke situatie waarin we elkaar wat schaapachtig zouden aanstaren en ik ineens bedenken zou 'dat ik heel nodig naar de wc moet', om hem daarna de hele avond te vermijden.

"Wat doe je eigenlijk in het dagelijks leven?"

Je zou zeggen dat ik na al die jaren toch wel een strategie zou moeten hebben. En ja, dat klopt helemaal. Na uitgebreide experimenten ben ik van mening dat dit één van de weinige onderwerpen is waarbij je de waarheid wel wat mag 'uitbreiden'. Zeker als je je gesprekspartner hierna nooit meer zult zien.

Ik ben namelijk een geheim agent. En dat is dus topsecret, ssst, mondje dicht hè! Elke dag weer ben ik bezig om gevaarlijke vijanden uit te schakelen. Soms hele legermachten! Uiteraard met geavanceerde hightech-methodes en een hoop scheikunde. Het zijn vaak hele puzzels om op te lossen; die terroristen verzinnen steeds weer nieuwe manieren om je te pesten. Geen dag is hetzelfde. En ondertussen moet ik net doen alsof ik een heel normaal persoon ben zodat niemand doorheeft wie ik echt ben.

Oh, en in mijn vrije tijd schrijf ik columns. 

Column voor de Lees ME Special Mei 2014
Schitterende cartoon van Alies Meerman

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen