De frauduleuze freule

Vol overgave lig ik op de sofa. Mijn weelderige zwarte lokken zijn ingenieus opgestoken - precies volgens de laatste mode. De prachtige jurk volgt ook de huidige trends
en valt gracieus langs mijn lichaam, zoals alleen kostbare zijde dat kan. Smachtend wapper ik met mijn wimpers, als oefening voor het mannelijk bezoek dat zo ongetwijfeld de salon zal betreden. De butler komt met energieke tred binnengewandeld en trekt een borstelige wenkbrauw op als hij mijn oefenkunsten ziet. Daar moet misschien nog wat aan gewerkt worden, besef ik. "Wilt u thee, freule?". Minzaam knik ik hem toe. "Jasmijnthee graag, Carson."

Een jongedame mag niet ijdel wachten op haar aanbidders, dus ik pak mijn borduurwerkje. Een vrolijk landschap met roze vogeltjes in een perenboom. Met opgeheven pink zet ik wat minuscule steekjes. Na elk steekje bewonder ik mijn handwerk opnieuw. 




De thee staat klaar en daar heb je de o, zo knappe mijnheer Darcy al. Hij is misschien een beetje afstandelijk, maar ik ben ervan overtuigd dat onder die koelheid een warm hart verborgen zit. Ook mijnheer Crawley is gearriveerd, met zijn blonde lokken en doordringende diepblauwe ogen. En daar heb je mijnheer Tietjens die, ondanks zijn onfortuinlijke naam en aparte uiterlijk, toch een galantheid bezit waar de andere heren niet aan kunnen tippen.

Och, hoe kan ik ooit kiezen tussen deze heren? Mijn waaier wappert overuren terwijl ik een flauwte voel opkomen. Drie mannen spoeden zich naar me toe om me heel charmant weer op de sofa te zetelen. Ze buitelen om elkaar heen om maar een glimp van mijn aandacht te krijgen, want niemand heeft zo'n perkamentblanke huid als ik, of kan zo mooi stilliggen op een chaise longue, wat toch echt niet makkelijk is voor de gemiddelde jonge, energieke freule.

De deurbel gaat. "Carson, de deur!", roep ik verstoord. Verdorie, waar is hij toch? Van boven hoor ik gesmoord: "Ik heb geen flauw idee wie Carson is, maar je zult toch echt zelf die deur open moeten doen!" Ik slaak een diepe zucht; freules horen de deur niet te bedienen.

Er zit weinig anders op. Ik sta op van de bank en sjok in mijn katoenen pyjama naar de deur. De uitgedijde postbode begroet me met een "Zo, moppie, wild nachie achter de rug?". Ik werp hem een hele on-damesachtige blik toe terwijl ik het zware pakket zelf naar binnen probeer te sjouwen.

Ik ben echt in het verkeerde tijdperk geboren...



Column voor Lees ME 22, met weer een leuke cartoon van Alies Meerman! 


Chronische geheimen

Er zijn altijd van die verplichte dingen waar je niet onderuit kunt komen, terwijl je weet dat ze verschrikkelijk energieslopend zijn. Ditmaal was het een bruiloft. Gelukkig niet zo'n bruiloft waar de muziek boem-boemend uit de stereo komt, en je heel eenzaam op de barkruk balanceert die zich het verst van de speakers bevindt, terwijl verre kennissen proberen je de Macarena te laten dansen. Die ene keer dat dat ze lukte, was een ramp die alle aanwezigen maar proberen te vergeten - inclusief de ober die dankzij mij daarna een drie keer zo grote neus had.

Nee, deze bruiloft was beter. Een keurige receptie, met grappige anekdotes en foute familieleden. Echt wat voor bejaarde 26-jarigen als ik. Ik voelde me zelfs ietwat overmoedig in mijn rode jurkje en waagde het de best wel knappe fotograaf aan te spreken. Na de eerste uitwisselingen over lenzen en camera's, gevolgd door het beleefd afslaan van een alcoholische versnapering - zogenaamd omdat ik naar huis moest rijden -, kwam dan die ene vraag. Die vraag die zo heel erg normaal is, maar die bij een eerlijk antwoord tot medelijden zou leiden. Dit zou gevolgd worden door een ongemakkelijke situatie waarin we elkaar wat schaapachtig zouden aanstaren en ik ineens bedenken zou 'dat ik heel nodig naar de wc moet', om hem daarna de hele avond te vermijden.

"Wat doe je eigenlijk in het dagelijks leven?"

Je zou zeggen dat ik na al die jaren toch wel een strategie zou moeten hebben. En ja, dat klopt helemaal. Na uitgebreide experimenten ben ik van mening dat dit één van de weinige onderwerpen is waarbij je de waarheid wel wat mag 'uitbreiden'. Zeker als je je gesprekspartner hierna nooit meer zult zien.

Ik ben namelijk een geheim agent. En dat is dus topsecret, ssst, mondje dicht hè! Elke dag weer ben ik bezig om gevaarlijke vijanden uit te schakelen. Soms hele legermachten! Uiteraard met geavanceerde hightech-methodes en een hoop scheikunde. Het zijn vaak hele puzzels om op te lossen; die terroristen verzinnen steeds weer nieuwe manieren om je te pesten. Geen dag is hetzelfde. En ondertussen moet ik net doen alsof ik een heel normaal persoon ben zodat niemand doorheeft wie ik echt ben.

Oh, en in mijn vrije tijd schrijf ik columns. 

Column voor de Lees ME Special Mei 2014
Schitterende cartoon van Alies Meerman

10 mei

Vol broosheid ligt ze in dat grote bed,
de onmacht van haar ledematen dragend.
Haar stem tot klank verminderd, ze kijkt vragend.
Misschien wacht ze op Iemand die haar redt.

Haar kracht oneindig groot, niet voor te stellen
hoe ze tot haar laatste ademtocht
zich vastklampt aan het leven, hoe ze vocht
om iedereen te horen - te vertellen.

Zoveel te willen, vastgeklemd in smart,
op weg naar eeuwig Licht, geduldig waken,
haar handen doelloos op het witte laken.
En ik vervloek de klok: hij tikt te hard.

Voor oma