Een Modern Sprookje


Langzaam doch waardig komen ze de hal van het Meander ziekenhuis binnen schrijden. Drie mysterieuze mensen, met in- en in bleke gezichten, diepe wallen en vreemd contrasterend donker haar. Met veel formulieren en handgebaren eisen ze bloed bij het laboratorium. De andere patiënten fluisteren zachtjes met elkaar, want ja, het lijkt er toch echt op dat de Twilight Saga voor hun ogen tot leven komt.

De man (is het de glinsterende Edward? Reikhalzend proberen ze een glimp op te vangen…) neemt het voortouw, en leidt de twee dames naar de geheime kamer waar het allemaal zou gaan gebeuren. Vreemd geritsel en het geluid van schuifelende stoelen komt vanachter het gordijn vandaan, gevolgd door zacht gejammer van één van de dames.

Twee minuten later klinkt uit volle borst, in diepe bariton en enigszins vals het welbekende “Op een Onbewoond Eiland”.

….

Het is niet makkelijk om je eigen bloed in een buisje te krijgen. Voor mij was het nogal een omslag, ik die naalden verafschuw en er hard voor wegren, doe nu mijn uiterste best om bij ze in de buurt te komen. De reden? Een XMRV test. Redlabs zou er net mee beginnen, en een vriend van me zou toevallig naar België gaan.

Het begon vroeg in de ochtend, toen mijn ME-vriendin Lamise en ik ons opmaakten om naar het ziekenhuis te gaan. Dat opmaken kun je heel letterlijk nemen, want ja, als je toch gezamenlijk bloed gaat prikken, kun je er maar net zo goed een logeerpartij van maken. Daar hoort nagellak en oogschaduw bij, dan heeft de prikmadame tenslotte ook wat leuks om naar te kijken.

Daar zaten we dan, met perfecte nagels en hippe zomerjurkjes, klaar om geprikt te worden! Maar helaas, het ging niet gebeuren, er ontbrak een stempeltje. Kan gebeuren, stempeltjes ontbreken namelijk altijd graag en veel. Vooral de bijstand is er goed in. Ik heb een keer 2 uur moeten wachten op een stempeltje - om de onzinnige reden dat de computers waren uitgevallen, maar dat is een ander verhaal.

Afijn, de enige oplossing om nog op tijd met buisjes bloed te verschijnen, was – na een tiental telefoontjes – het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Ach, een leuk ritje is niet erg. Ook niet als het 30 graden is en je zomerjurkje plakt op plekken waar dat niet hoort en de auto geen airco heeft, en eigenlijk net iets te langzaam is om een lekker windje te genereren.

Zo kwamen we aan in Amersfoort, met enigszins uitgelopen oogschaduw. Daar stond een andere ME-patiënt, Seger, te wachten om ons erdoor heen te loodsen. Seger was heel aardig! En wist heel veel van formulieren en stempels. Zo gebeurde het dat, slechts 5 uur na het beginpunt, uiteindelijk toch wat bloed in paarse buisjes werd gestort. Ik was weer een watje toen ik de naald op me af zag komen, maar zoals ik al zei, Seger was echt heel aardig, en de beroerdste niet om me even af te leiden.

Op een onbewoond eiland... Laaalalalalalaaaa

En ze leefden nog lang en gelukkig. Voor zover dat eigenlijk niet gaat met een ernstige chronische ziekte. 
Helaas bleek XMRV juist het sprookje te zijn. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen