Dit moet je zien... eeh... lezen!

Jaja, ook Floor heeft nu haar eigen website! En die moet je gewoon lezen. Dat eis ik. Ga er NU heen:

http://floorniversum.wordpress.com/

Klikkerdeklikkerdeklik.

Ontgrenzing

Grensverleggend: dat ben ik ten voeten uit. Ja, en die voeten die spoeden zich van Utrecht Centraal zo naar dat ene fantastische boekwinkeltje bij de grachten. Pijnlijke kuiten en zeurende onderrug worden genegeerd, evenals die bonkende hoofdpijn, precies rechts van mijn slaap. Want ik moest en zou snuffelen, als een normaal meisjeNou zie ik er toch best wel normaal uit, dus dat heb ik al mee. Ongezien ga ik op in de massa en schenk ik mijn liefste glimlach aan die hele leuke student met zijn halflange blonde haren bij de geschiedenisafdeling. En loop vervolgens zo snel mogelijk door, voor zover mijn kuiten dat toelaten, want vandaag zal er toch niets intelligents uit mijn mond komen. Een halfuur later ben ik met een stapel boeken weer op het Centraal Station, maar hoe ik daar ben gekomen, of hoe ik ooit weer thuis ben gekomen zal ik me niet meer kunnen herinneren.

Sinds de Hoogstraat ben ik chronisch allergisch geworden voor grenzen. Alles volledig gepland in halfuurtjes was een gruwel in mijn ogen, de hele verassing van de dag is verloren gegaan. Ik moest zelfs gourmetten in halfuurtjes, met halfuurtjes van rust ertussendoor. Eerlijk gezegd kwam het er vooral op neer dat we ons allemaal volpropten met halfdoorbakken minislavinkjes in het eerste halfuur. En heb je ooit geprobeerd om een film in drie delen te kijken? Dat was echt nutteloos frustrerend, het hele halfuur van rust zat ik mezelf op te vreten omdat ik wilde weten hoe de film verder ging.

Op een nogal memorabele dag, 18 december 2002, was het absolute dieptepunt. Het team had me zojuist vertelt dat ik niet naar de première van Lord Of The Rings – The Two Towers mocht. Jammer dat mijn prachtige Nazgûl-zwaard thuis lag, anders had ik ze – uiteraard binnen het halfuur – duidelijk gemaakt wat ik er precies van vond. Mijn alternatief was: stotteren met een knalrood hoofd d-d-d-dat ik het er toch he-he-helemaal niet mee eens w-w-w-was en of ze de trailer überhaupt wel hadden gezien. Maar helaas, het was een onvermurwbaar nee. Zo heb ik dit legendarische moment moeten missen, omdat ik anders uit het revalidatiecentrum gezet zou worden wegens demotivatie. Dat gebeurde later uiteraard alsnog, want als je niet beter wordt krijg je meteen het stigma van demotivatie. Of die van psychische uienschil.

Nu heb ik dus iets tegen grenzen, ik bestrijd ze met puberale koppigheid. Als ik vandaag zin heb om naar die ene boekwinkel in Utrecht te gaan, doe ik dat. Als ik net zolang wil breien dat mijn vingers er bijna afvallen, is dat mijn verantwoordelijkheid. Lees tot de lettertjes dansen, bel tot de woorden Chinees lijken. Negeer het stemmetje dat zegt dat je jezelf alleen maar tegenwerkt. Duw je verstand opzij. Wees destructief.



Column voor Lees ME 15 - 2012
Deze fantastisch cartoon is gemaakt door Alies Meerman, speciaal voor de Lees ME!

(serieus, hoe gaaf is het dat iemand een cartoon bij je verhaal maakt!! Ik ben zooo vereerd!!! En mijn favoriete schoenen zien er precies zo uit van de onderkant! En die titels zijn geweldig!!)