Bibberende naaldhakken

Als ME-patiënt zijn een aantal dingen niet zo makkelijk als ze op het eerste gezicht lijken. Deurknoppen blijken ineens onoplosbare technische vraagstukken, aardappels koken een culinair kunststuk, van kamertemperaturen krijg je spontaan koude rillingen, en zo gaat de lijst nog wel even door. Maar waar ik me nu helemaal aan erger, is dat het winkelen zo’n beetje onmogelijk wordt gemaakt. Als echte vrouw hou ik natuurlijk van shoppen, met name de variant waarbij je met 4 fantastische truitjes en een lekker zittend paar laarzen thuiskomt.

Helaas, dat is verleden tijd. Als ik nu winkel, probeer ik binnen een tijdslimiet zoveel mogelijk dingen te scoren. De eerste selectie vindt plaats door de vraag: “hoe warm is het?”, daarna pas gevolgd door de vraag: “is het leuk?” Vervolgens wordt het kledingsstuk binnenstebuiten gedraaid, op zoek naar de gebruikte materialen, kijk ik naar mijn kleurtype en stijlfiguur, en als dat ook nog eens goed is, hoop ik dat mijn maat er nog bij hangt. Een hele lijst, en je kunt je voorstellen dat het slagingspercentage drastisch afneemt.

Dan heb je ook nog schoenen… Blijkbaar krijgen veel mensen het voor elkaar om op twaalf centimeter hoge naaldhakken rond te paraderen, maar ik krijg spontaan hoogtevrees. Op wiebelbenen zoek ik het eerste beste steunpunt dat er te vinden is, voor ik ter aarde stort. Ook met brede vijf centimeter hoge hakken krijg ik het nog voor elkaar om mijn enkel dubbel te klappen, of heel oncharmant in spagaathouding te belanden. Nee, voor mij geen hakken. Maar dat reduceert de slaagkans al met minstens 60%, aangezien hakken blijkbaar hip zijn – en het zou erg handig zijn als je zo mini bent als ik. Gelukkig zijn Uggs ook heel hip, met lage zolen en heerlijke bontvulling. Niet zo charmant, maar dat had ik toch allang opgegeven.

En zo scoor je een beetje je garderobe bij elkaar. Met veel onmisbare accessoires als gebreide mutsen, armwarmers en thermisch ondergoed (vergeet overigens het corrigerend ondergoed niet, dat helpt fantastisch tegen rugpijn én doet wonderen voor je uitgezakte figuur).

Maar als je dan een keer die hele leuke date hebt, heb je wel een probleem. Sexy kledingstukken staan gelijk aan koud, kouder, koudst. En hoe leuk dat jurkje dan ook staat, het leuke is er wel vanaf als je klappertandend probeert om een inspirerend antwoord te vinden op zijn vraag: “hoe sta je eigenlijk in het leven?”

Het moge duidelijk zijn: een liefdesleven zit er voor mij dus voorlopig ook nog niet in. Eén voordeel daarvan is wel dat ik tenminste lekker onderuitgezakt in mijn pompeuze oranje fleecetrui en joggingbroek een Disney-marathon kan houden. Hè, eindelijk heb ik het lekker warm! En die leuke jurk? Die stuur ik morgen maar retour.



Column voor de Lees ME 17
Ook deze keer heeft Alies Meerman er een prachtige cartoon bij gemaakt! 

Dit moet je zien... eeh... lezen!

Jaja, ook Floor heeft nu haar eigen website! En die moet je gewoon lezen. Dat eis ik. Ga er NU heen:

http://floorniversum.wordpress.com/

Klikkerdeklikkerdeklik.

Ontgrenzing

Grensverleggend: dat ben ik ten voeten uit. Ja, en die voeten die spoeden zich van Utrecht Centraal zo naar dat ene fantastische boekwinkeltje bij de grachten. Pijnlijke kuiten en zeurende onderrug worden genegeerd, evenals die bonkende hoofdpijn, precies rechts van mijn slaap. Want ik moest en zou snuffelen, als een normaal meisjeNou zie ik er toch best wel normaal uit, dus dat heb ik al mee. Ongezien ga ik op in de massa en schenk ik mijn liefste glimlach aan die hele leuke student met zijn halflange blonde haren bij de geschiedenisafdeling. En loop vervolgens zo snel mogelijk door, voor zover mijn kuiten dat toelaten, want vandaag zal er toch niets intelligents uit mijn mond komen. Een halfuur later ben ik met een stapel boeken weer op het Centraal Station, maar hoe ik daar ben gekomen, of hoe ik ooit weer thuis ben gekomen zal ik me niet meer kunnen herinneren.

Sinds de Hoogstraat ben ik chronisch allergisch geworden voor grenzen. Alles volledig gepland in halfuurtjes was een gruwel in mijn ogen, de hele verassing van de dag is verloren gegaan. Ik moest zelfs gourmetten in halfuurtjes, met halfuurtjes van rust ertussendoor. Eerlijk gezegd kwam het er vooral op neer dat we ons allemaal volpropten met halfdoorbakken minislavinkjes in het eerste halfuur. En heb je ooit geprobeerd om een film in drie delen te kijken? Dat was echt nutteloos frustrerend, het hele halfuur van rust zat ik mezelf op te vreten omdat ik wilde weten hoe de film verder ging.

Op een nogal memorabele dag, 18 december 2002, was het absolute dieptepunt. Het team had me zojuist vertelt dat ik niet naar de première van Lord Of The Rings – The Two Towers mocht. Jammer dat mijn prachtige Nazgûl-zwaard thuis lag, anders had ik ze – uiteraard binnen het halfuur – duidelijk gemaakt wat ik er precies van vond. Mijn alternatief was: stotteren met een knalrood hoofd d-d-d-dat ik het er toch he-he-helemaal niet mee eens w-w-w-was en of ze de trailer überhaupt wel hadden gezien. Maar helaas, het was een onvermurwbaar nee. Zo heb ik dit legendarische moment moeten missen, omdat ik anders uit het revalidatiecentrum gezet zou worden wegens demotivatie. Dat gebeurde later uiteraard alsnog, want als je niet beter wordt krijg je meteen het stigma van demotivatie. Of die van psychische uienschil.

Nu heb ik dus iets tegen grenzen, ik bestrijd ze met puberale koppigheid. Als ik vandaag zin heb om naar die ene boekwinkel in Utrecht te gaan, doe ik dat. Als ik net zolang wil breien dat mijn vingers er bijna afvallen, is dat mijn verantwoordelijkheid. Lees tot de lettertjes dansen, bel tot de woorden Chinees lijken. Negeer het stemmetje dat zegt dat je jezelf alleen maar tegenwerkt. Duw je verstand opzij. Wees destructief.



Column voor Lees ME 15 - 2012
Deze fantastisch cartoon is gemaakt door Alies Meerman, speciaal voor de Lees ME!

(serieus, hoe gaaf is het dat iemand een cartoon bij je verhaal maakt!! Ik ben zooo vereerd!!! En mijn favoriete schoenen zien er precies zo uit van de onderkant! En die titels zijn geweldig!!)