Nostalgische Zeveringen

“Sorry”, prevel ik zachtjes terwijl ik het resultaat bekijk. Zo te zien is het ene oog van het kindje Jezus een beetje vreemd uitgekomen, zo vlak bij Zijn mond. Zuchtend haal ik het haakwerk weer uit. Ze mislukken bij mij echt altijd. Jozef, met het uiterlijk van Taliban strijder staat resoluut naast Maria, die heel devoot opzij kijkt. Ik probeer haar hoofd weer recht te draaien, maar vrees dat het enige resultaat is dat Maria nu stevige hoofdpijn heeft. De sfeer in de kerststal is onderhand wel tot het nulpunt gedaald, vermoed ik zo.

Soms voel ik me wel tachtig. Regelmatig, om heel eerlijk te zijn. Niet alleen door alle pijnklachten, vermoeidheid en het feit dat mijn medicijnkast voller is dan die van een gemiddelde bejaarde. Nee, ook qua tijdsbesteding. Ik haak. En brei. Vol overgave. Ter verdediging: momenteel is het heel erg hip om je eigen kleding te breien. En de laatste trend voor haken is knuffels maken, wat ook erg leuk is – en de oorsprong van mijn kerststal. Maar het grootste voordeel voor de hakende ME'er: dekens. Als eeuwige koukleum kun je er niet genoeg van hebben. Bovendien is het best handig om aan een deken te werken terwijl tegelijkertijd het andere eind van de half afgemaakte deken je voeten verwarmt. Efficiëntie ten top, met name als het ook nog eens gecombineerd wordt met gebreide handwarmers die bijna tot je oksels komen.

Maar we zijn er nog niet. Ik zit namelijk ook nog op een koor. Ook al voel ik tachtig, met mijn echte leeftijd van 24 laat ik de gemiddelde leeftijd van het koor met zo’n 20 jaar zakken. Met uitvoeringen sta ik met mijn jonge koppie en knalroze handwarmers op barkruk tussen de swingende 50 plussers vol overgave “Mary had a Baby” mee te jodelen. Het kan me weinig schelen, eerlijk gezegd. Qua mentaliteit pas ik prima in de groep, vooral als we in de pauze onze medische dossiers vergelijken. Dat loopt bijna uit op een kwartetwedstrijd, waarin ik het meestal nog win van de oudjes door mijn zeer gevarieerde klachten en uitgebreide rollatorfabrikanten-analyse.

Om van mijn geheugen nog maar niet te spreken. Ik tel elk haakpatroon 4 keer opnieuw, en “Mary had a Baby” is soms meer een kruiswoordpuzzel. De pogingen om mijn levensverhaal op papier te zetten zijn gestaakt omdat ik al moeite had om mijn geboortedatum te herinneren. Laat staan mijn hele leven.

En vroeger was natuurlijk alles beter.



---- Column voor de Lees ME 14

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen