Een droom

Soms… droom ik van een betere wereld. Een wereld waarin zieken niet de speelbal zijn van een almachtige organisatie. Ik kan hele strategieën verzinnen om dat te bereiken, de uitvoering ervan is helaas een ander verhaal: met nul budget en nog minder energie kom je niet ver. Dus het blijft vooral bij dromen.

Zo ook vandaag. Ik bevind me op een grote open vlakte, waarop een afstandje wat politici en medici gezellig een glaasje drinken met elkaar. Ik sta daar heel stoer, met mijn benen stevig in de grond geplant en een dramatisch verstarde gezichts- uitdrukking. Mijn haren wapperen heel charmant in de wind, en in mijn handen hou ik… een 500 pagina’s dik dossier met alle misstanden rondom ME/CVS uitgebreid en onweerlegbaar erin beschreven. Ach nee, dat ziet er toch niet heldhaftig uit?? Laat ik het toch maar gewoon op de ouderwetse manier doen: met een mooi tweehandig zwaard, met uiterste krachtinspanning omhoog geheven – dat wordt spierpijn morgen. Achter mij komen hordes ME-ers (de ziekte, niet de politie), uit op erkenning.

Hier stokt mijn verbeelding even, want zelfs ik kan me maar moeilijk voorstellen dat die er manmoedig aan komen marcheren. Er speelt een karikatuur door mijn hoofd waarin ik iedereen struikelend, kruipend, op laatste kracht naar me toe zie lopen. Dat was toch niet helemaal de bedoeling: we moeten strijdvaardig zijn voor die hoge heren daar verderop! Ik besluit om de ME-ers eerst maar eens op te peppen met een ouderwetse speech. Om  maar met de beroemde woorden van Martin Luther King te beginnen: "I had a dream…" Dat was niet echt het verstandigste idee, uit de menigte uitgeputte ME-ers stijgt nu een luid gesnurk op. Misschien Churchill dan? "We shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air: we shall never surrender". Wakker zijn ze wel, maar de benauwde gezichtsuitdrukking en gesjor aan zuurstofflessen vertelt mij dat dát ook net iets te hoog gegrepen is.

Nou, ik weet het ook niet meer… Nog een machteloze schreeuw, en ik geef het op. De heren kijken niet op of om, zoals gewoonlijk zijn ze blind voor wat zich recht voor hun neus afspeelt.

Als ik wakker word, realiseer ik me dat het niet veel van de werkelijkheid afzat.

Column voor de glossy Vergeet ME Niet

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen