De waaromvraag

De waaromvraag heeft me nooit zo geboeid. Misschien was ik te jong toen ik ziek werd, hoewel ik me nog duidelijk herinner dat ik toen andermans waaromvragen zonder enige moeite beantwoordde. Maar om voor mezelf nou die vraag te stellen… Nee, dat heb ik nooit gedaan. Ik vond het ongepast, zoveel mensen die lijden in deze wereld, en dan als vanzelf aannemen dat het jou niet zal overkomen? Nee, het leek me eerder logisch dat het je overkwam, in plaats van andersom. En natuurlijk, met mijn “bad luck” werd het een ziekte die zogenaamd niet bestaat. Het blijft een dagtaak om tegen onwillende medici te vechten, en meer dan een dagtaak om tegen de ziekte zelf te vechten.

Maar goed, de waaromvraag. Waarom stellen mensen deze eigenlijk? Is het de arrogantie van “dit hoort mij niet te overkomen”, wat onze maatschappij uitademt. Ziek zijn is niet geaccepteerd, en wordt al snel een fout van de zieke zelf (“als je nou eerder je rust had genomen”, of het alom bekende “je moet maar gewoon hard aan jezelf werken en doorzetten”). Gezondheid wordt verworven, het is je eigen verdienste geworden. Almachtige dokters op de TV tonen aan dat ze met hun geavanceerde apparatuur en verheven medische kennis elke ziekte weten op te lossen, of in ieder geval iets te doen. Er zijn zoveel pilletjes en doktersspecialismen in omloop, dat de gezonde mens ervan overtuigd is dat de wetenschap bijna elke ziekte nu wel zo’n beetje heeft overwonnen. Heel gezond leven is de norm, met veel sporten en verse groenten, want daarmee kun je de meeste ziekten wel voorkomen. En als ze dan toch ziek worden, ze in ieder geval op die kennis mogen rekenen.

Heerlijke onwetendheid.

Wij, het uitschot van de maatschappij, weten hoe het werkelijk zit. We weten hoe het is om je hele wereld ondersteboven gekeerd te zien worden, zonder dat er ook maar iets is wat je kunt doen. Hoe het is om de controle over je lichaam, je toekomst en je geheugen kwijt te raken. Hoe artsen je echt “behandelen” – met respectloze arrogantie. En ja, daar heb je de waaromvraag weer. Hoewel, als je eerlijk tegen jezelf bent, denk ik dat je diep vanbinnen wel weet dat het meer is dan de “waaromvraag”. Het is vooral de frustratie en boosheid, die je eigenlijk niet wil voelen, maar die zo ontzettend duidelijk aanwezig is. De waaromvraag doet er niet toe, je gevoelens wel.

---Column  voor de Lees ME 11

3 opmerkingen:

  1. Dat vroeg ik me ook wel eens af. In plaats van 'waarom' kan je ook vragen 'waarom niet?'.
    Er is geen verklaring voor, maar dat het frustrerend en oneerlijk voelt, dat is een feit.

    Als mede-uitschot van de maatschappij: ja ik weet hoe het is ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gisteren een reportage gezien over een zieke dolfijn. Blijkt dat deze dieren ziekte enorm goed kunnen verbergen... duurt heel lang voordat je door hebt dat het dier ziek is. Weet je waarom? Omdat ze bang zijn uit de sociale groep te worden gestoten. Hoe overleef je dat? Als dolfijn en als mens? Hoe herkenbaar?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De 1 heeft pech, de ander geluk. Het is de kunst het te accepteren en zo goed en kwaad het kan er wat van te maken. Het leven is soms niet eerlijk.
    Marlia
    www.marliablogspot.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen