Zandhopen en luchtkastelen

Het kan zijn dat je haar ziet lopen. Het is nogal een vreemde verschijning, dus dat kan niet missen. Over wie ik het heb? Dat meisje, dat elke dag om hetzelfde tijdstip buiten loopt. Dat meisje, met een emmertje bij zich, een groot fototoestel en dopjes in haar oren. In haar hand houdt ze een vreemd apparaat met knipperende lichtjes. Voor elke stap die ze doet, schept ze wat geel zand uit de emmer, en zorgt er dan voor dat ze precies op dat zand gaat staan. De gele hoopjes die je nu overal tegenkomt, zijn een bewijs van het steeds uitgebreider rondje dat ze maakt. Mensen staren haar na. Spoort ze wel? Ze ziet er normaal uit, maar haar vreemde attributen roepen toch enkele vragen op. Fluisterend gaan de geruchten rond. 

De fysiotherapeut vond dat het toch wel nodig was om een stapje verder te gaan in mijn behandeling. Na de opbouw van gitaarspelen, wat ik nu 40 minuten doe, was het toch nodig dat mijn conditie ook wat opgekrikt zou worden. Ik moet toegeven, ik heb er zeer weinig zin in, om elke dag eruit te moeten, en mijn vermoeide benen telkens iets verder te slepen. Te vaak heb ik dat al geprobeerd, en te vaak gefaald. De fysio erkent dit helemaal, en denkt niet dat het veel zin heeft om op deze manier te beginnen. Ik moet het leuk gaan vinden om naar buiten te gaan. Toen kreeg ik het apparaatje mee, waarmee ik ter plekke wat positieve energie kon krijgen. Iets in de trant van: verstand op nul en blik op oneindig, het apparaatje knippert en geeft aan of ik in die goede zone zit.

Maar dit was nog niet genoeg. Tja, om mij naar buiten te krijgen is wel wat meer nodig. Nou ja, en toen kwam het. De enige manier waarop het leuker zou kunnen worden, was door op het stand te lopen. Maar dat zul je net zien, geen strand in de omgeving te bekennen, zelfs geen nep meertjes-achtig-strand. Dan zit er maar één ding op. Je pakt je emmer en je schepje, en je maakt ter plekke het strand. Voorzichtig strooi ik nu voor elke stap wat zand, en ga er op staan. Het is nog multifunctioneel ook, mijn armspieren worden getraind, ik ben heel geconcentreerd met mijn coördinatie bezig, op zand lopen is zwaarder en dus beter voor je spieren… Kortom, alleen maar voordelen. Nou ja, vooruit. Ik moet toegeven dat die vreemde blikken van mensen me toch wel enigszins het schaamrood op de wangen brengen.

 Terwijl mijn gedachten zo doorgaan, daagt er iets in mijn hoofd... ineens heb ik het door! Ik ben geen eenzame zandstrooiende weirdo, ik ben een trendsetter. Dit is echt een gat in de markt… Nordic Walking, pak je biezen, Beach Sanding komt eraan!


 (Trouwens, ik meld het vast even, je kunt alleen echt goed wandelen met BeachSanding™ emmers en schepjes. Ja, voor kwaliteit betaal je, maar dan heb je ook wat.)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten