Doelloosheid

We zijn verdwaald. Massaal verdwaalt in de geneugten van digitale tv, internet en anonimiteit. Als cultuur zijn we losgeslagen, we hebben geen idee waar we vandaan komen, en waar we naartoe gaan… De grote lijn die de generaties voor ons voor ogen hadden, kennen we niet.

Om eerlijk te zijn, kennen we de generaties voor ons al niet eens meer. Historisch besef kom je nauwelijks tegen, hedendaagse rapporten daarvan zijn soms zelfs angstaanjagend… De dag dat Hitler president van Engeland werd, was een vreeschwekkende dag. En aan de andere kant, hebben we geen flauw idee waar we heen gaan. We weten niet waar we voor leven, en we wachten eigenlijk maar af tot de wereld door één of andere ramp vergaat.

Waar leven we nog voor, en, nog belangrijker, waar sterven we voor? Ik vraag me soms af.. zijn er nog mensen met idealen? Iemand zei eens: De westerse cultuur is een pretpark zonder uitgang. Ik denk dat hij gelijk heeft. We leven van de ene kick op de andere… van het ene feestje naar de volgende film, en van de oude liefde naar de nieuwste iPod. We kijken vol genot naar eeuwige liefde, en zelf zijn we niet bereid om die liefde daadwerkelijk te geven naar anderen toe. Als het niet meer goed voelt, gaan we gewoon uit elkaar. Simpel gezegd? Toch denk ik dat het vaak wel zo is… Het individualisme heeft haar vruchten afgeworpen. Liefde verkilt, en er zijn nog maar weinig mensen die anderen dienen uit echte liefde. Die krijgen vervolgens een lintje van de koningin en bewonderende blikken van mensen.

Ik ben de afgelopen week ook erg veel bezig geweest met de zin van dit alles. Wat wil ik met mijn leven bereiken? Welke kant ga ik op? Vragen die ons allemaal denk ik wel bezig houden… Alhoewel veel mensen dat erg graag weg willen stoppen, door van dag tot dag leven. Toch is het denk ik een hele nuttige vraag om te stellen. Na een kleine crisis kwam het er bij mij heel helder uit, dat ik maar één doel heb in mijn leven. God dienen. Niet mijn eigen wensen en verlangens volgen, maar die van Hem. Niet ik in de hoofdrol, maar ik als de meest achtergestelde onderbetaalde loopjongen van de regisseur. Rennen voor anderen. Ik denk eerlijk gezegd dat het daar beter vertoeven is dan op de hoofdrol. En een stuk minder gecompliceerd. Ik weet waar ik vandaan kom, wat er voor mij is gebeurd van de schepping af aan, tot wat er zal gebeuren in de toekomst… en mijn bescheiden rol die ik daarin kan vervullen. In liefde.


"U zegt dat u rijk bent, dat u alles hebt wat u wilt en niets meer nodig hebt. U beseft niet hoe ongelukkig u bent, hoe armzalig, berooid, blind en naakt. Daarom raad ik u aan: koop van Mij goud dat in het vuur gelouterd is, en u zult rijk zijn; witte kleren om u te kleden en uw naaktheid te bedekken, zodat u zich niet meer hoeft te schamen; zalf voor uw ogen, zodat u weer kunt zien." ~ Jezus

Zandhopen en luchtkastelen

Het kan zijn dat je haar ziet lopen. Het is nogal een vreemde verschijning, dus dat kan niet missen. Over wie ik het heb? Dat meisje, dat elke dag om hetzelfde tijdstip buiten loopt. Dat meisje, met een emmertje bij zich, een groot fototoestel en dopjes in haar oren. In haar hand houdt ze een vreemd apparaat met knipperende lichtjes. Voor elke stap die ze doet, schept ze wat geel zand uit de emmer, en zorgt er dan voor dat ze precies op dat zand gaat staan. De gele hoopjes die je nu overal tegenkomt, zijn een bewijs van het steeds uitgebreider rondje dat ze maakt. Mensen staren haar na. Spoort ze wel? Ze ziet er normaal uit, maar haar vreemde attributen roepen toch enkele vragen op. Fluisterend gaan de geruchten rond. 

De fysiotherapeut vond dat het toch wel nodig was om een stapje verder te gaan in mijn behandeling. Na de opbouw van gitaarspelen, wat ik nu 40 minuten doe, was het toch nodig dat mijn conditie ook wat opgekrikt zou worden. Ik moet toegeven, ik heb er zeer weinig zin in, om elke dag eruit te moeten, en mijn vermoeide benen telkens iets verder te slepen. Te vaak heb ik dat al geprobeerd, en te vaak gefaald. De fysio erkent dit helemaal, en denkt niet dat het veel zin heeft om op deze manier te beginnen. Ik moet het leuk gaan vinden om naar buiten te gaan. Toen kreeg ik het apparaatje mee, waarmee ik ter plekke wat positieve energie kon krijgen. Iets in de trant van: verstand op nul en blik op oneindig, het apparaatje knippert en geeft aan of ik in die goede zone zit.

Maar dit was nog niet genoeg. Tja, om mij naar buiten te krijgen is wel wat meer nodig. Nou ja, en toen kwam het. De enige manier waarop het leuker zou kunnen worden, was door op het stand te lopen. Maar dat zul je net zien, geen strand in de omgeving te bekennen, zelfs geen nep meertjes-achtig-strand. Dan zit er maar één ding op. Je pakt je emmer en je schepje, en je maakt ter plekke het strand. Voorzichtig strooi ik nu voor elke stap wat zand, en ga er op staan. Het is nog multifunctioneel ook, mijn armspieren worden getraind, ik ben heel geconcentreerd met mijn coördinatie bezig, op zand lopen is zwaarder en dus beter voor je spieren… Kortom, alleen maar voordelen. Nou ja, vooruit. Ik moet toegeven dat die vreemde blikken van mensen me toch wel enigszins het schaamrood op de wangen brengen.

 Terwijl mijn gedachten zo doorgaan, daagt er iets in mijn hoofd... ineens heb ik het door! Ik ben geen eenzame zandstrooiende weirdo, ik ben een trendsetter. Dit is echt een gat in de markt… Nordic Walking, pak je biezen, Beach Sanding komt eraan!


 (Trouwens, ik meld het vast even, je kunt alleen echt goed wandelen met BeachSanding™ emmers en schepjes. Ja, voor kwaliteit betaal je, maar dan heb je ook wat.)