Wielrennend door het chronisch zieke leven

Het is de week van de chronisch zieken. Geloof ik tenminste, het kan ook volgende week zijn. In ieder geval, mijn mailbox zit vol met allerlei activiteiten die speciaal worden georganiseerd voor chronisch zieken. Zo kun je chatten met een bekend persoon, en is er een symposium georganiseerd door de patiëntenvereniging. Echt activiteiten waar je hart sneller van gaat kloppen…  

Ach, ze bedoelen het goed. Evenals dat foldertje dat afgelopen week door de deur kwam, met een vrolijk kijkende wielrenner op de voorkant. Yeah, right. Ik mag al blij zijn als ik het kleine stukje, dat ik van de bus naar school moet lopen, puffend op z’n elfendertigst tot een goed einde weet te brengen. Maar nee, de gemiddelde chronisch zieke “overwint” zijn ziekte en loopt de marathon. Of, zou dat moeten doen. Het is wat de maatschappij van je verwacht. Mensen die de hele dag op de bank hangen en een beetje tv kijken, zijn lui en doen niets om beter te worden. Ze vinden het vast wel lekker, om zo de hele dag alleen maar leuke dingen doen. Ze vinden het nooit saai, voelen zich er niet rot over, willen absoluut geen doel in hun leven, en zijn al helemaal niet eenzaam. Laat ze de energie die ze hebben, gebruiken om iets op te bouwen, om iets te doen! ’s Ochtends vroeg gaat de wekker om half 9. Veels te vroeg voor weer een nutteloze dag. Je moppert, komt eruit, en zorgt dat alle pillen op de goede manier in je lijf worden opgenomen. Vervolgens zit je wat te kijken, niet wetend hoe je vandaag de dag weer moet doorbrengen, terwijl je het liefst door de hele dag heen zou slapen, of de hele maand eigenlijk wel, misschien dat je dan eens uitgeslapen bent. Zittend achter je computer surf je eens rond, misschien dat er iemand gereageerd heeft op een forum. En als je alles hebt gelezen, blijf je maar achter die computer zitten, voor je uit kijkend naar het msn-scherm, in de hoop dat er iemand komt die met je wilt praten. Je wilt wel iets gaan doen, maar je vindt de energie niet om dat uit te voeren, als je al denkt hoeveel energie het kost om alleen op te staan, vergaat je de moed ter plekke. En zo is er weer een nutteloze dag voorbij, zonder ook maar iets gedaan te hebben, zonder ook maar een mini-doel gehaald te hebben, en al je energie verbruikt te hebben aan de gewone dagelijkse dingen, die anderen zonder nadenken doen. Morgen weer een dag. Misschien dat ik dan eens een stukje kan gaan fietsen…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten