Dieëten en natuurvoeding

En dan is het zover. Ik slik een paar keer, en kijk naar mijn overheerlijke cracotte toastje met filadelfiaspul erop. Ik probeer van elke hap te genieten, en de smaak goed vast te houden. Het wil niet erg lukken, voor ik het doorheb is ie dan echt op.

Dit keer is het een huisarts, die inmiddels gespecialiseerd is in accupunctuur, homeopathie, voedingsleer, manuele therapie, en nog een paar woorden die ik niet kan onthouden. Een innemende man, zeker voor een dokter, en hij straalt een soort rust en vertrouwen uit die me meteen op mn gemak laat voelen. Hij heeft goeie punten… Die koemelkallergie zou nooit over zijn gegaan, en ik ben eigelijk helemaal niet allergisch voor suiker, maar voor koemelk. Gevolg: ik mag geen molecuul melk meer binnenkrijgen.

Ach, valt nog wel mee, was mijn eerste gedachte. Sojavla en sojachocomel zijn best lekker, en waterijsjes kunnen ook nog wel. En toen kwam ik thuis en ging ik de verpakkingen bekijken. Oeps. Brood, boter, kaassouflés, kroketten, crackertjes, bijna alle soorten vlees, bijna alle snoep, bijna alle chips, kaas, ovenschotels, tja, wat mag ik eigenlijk nog wel? En dan de allergrootste ramp: ook geen theïne of caffeïne meer… Geen ijsthee…
Zo zit ik nu, mn laatste crackertje spul, en het vooruitzicht op jarenlang melkloos voedsel. Mn moeder oppert vrolijk dat het zo erg nog niet is, en dat we naar de natuurwinkel gaan en dat we dit doen en dat geitenkaas wel mag en en en en… ik hoor er helemaal niks. De gedachte spookt door mijn hoofd dat het wel erg oneerlijk is, mensen die ziek zijn mogen niet eens meer genieten van wat gezonde mensen allemaal naar binnen proppen.

Diep van binnen voel ik de bekende steek weer die me tot orde brengt en me laat analyseren waarom ik er eigenlijk zo mee zit. Ik geef het toe, ik ben een emotie-eter, die probeert haar problemen te vergeten door af en toe een zak chips open te trekken, en die zich helemaal niets aantrekt van wat er allemaal in zou zitten. Eten is voor mij het enige dat nog gewoon kan zonder dat het gevolgen heeft. Nou ja, dat ik misschien wat dikker ben dan anderen, maar dat valt ook nog wel mee. Pjoink, daar is de oorzaak. De ene kant van mezelf scheld mezelf nu uit, en de andere scheld de dokter uit. De dokter is gemakkelijker, dus dat overheerst. Hoe kan hij dit aandoen? Weet hij wel wat hij doet? Wat als het niet helpt? Mopperend sleep ik mezelf naar de natuurvoedingswinkel, en laat me, met een stuurs gezicht adviseren over melkvrij brood (dat –gatverdamme- niet te éten is), geitenkaasfiladelfia-achtigspul, en chocopasta zonder melk (waar wel suiker in zit, maar dat laat ik even zitten). Het ligt echt niet aan hun, ze proberen aardig te zijn, maar met elk product dat ik in het mandje sleep, krijg ik zin om in elkaar te stampen, in janken uit te barsten, en de dokter uit te schelden. Het helpt natuurlijk allemaal niets, zelfs al zou ik het midden in die winkel doen, dus ik hou mn mond maar dicht.

Als straf op mijn ontdekking dat ik een emotie-eter ben, hou ik me strict aan het dieet. Ik doe net alsof ik geitenkaas overheerlijk vind, drink inmiddels zo goed als niets meer omdat ik niets anders dan ijsthee lust, en hou me keurig aan mijn medicijnen. Het helpt zelfs enigszins, ik ben iets helderder. Al blijf ik nog steeds balen.

Tot ik met mijn neus weer eens op de feiten wordt gedrukt
PERSBERICHT, Zwolle, 21 juni 2006
DOODSOORZAAK: ME/CVS
In Engeland is voor het eerst ME/CVS officieel als doodsoorzaak aangemerkt, Bij de autopsie van een overleden patiënte vonden artsen ontstekingen in het ruggenmerg. Sterfgevallen bij ME/CVS komen vaker voor, maar dit is de eerste keer dat de oorzaak zo direct is vastgesteld. De ontstekingen traden op in zenuwknopen die verantwoordelijk zijn voor het doorgeven van gevoelswaarnemingen zoals aanrakingen, pijn en temperatuur. Ontstekingen in hersenen en ruggenmerg kunnen een verwoestende uitwerking hebben. Bij de 32-jarige Sophia Mirza vielen uiteindelijk de nieren stil. Vaker is het de hartspier, die ermee stopt.

Dit zet je weer even stil.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten